AUREA TACITURNITAS

Aurea Taciturnitas, konuşmanın suç sayıldığı bir dönemin sessiz tanığıdır. Rivayete göre bu yüz, şehir meclisinde hakikati altınla ölçenlerin karşısında duran bir hatibe aitti. Sözleri keskin değildi; tam tersine yumuşak, ikna edici ve tehlikeliydi. Çünkü kalabalığı kışkırtmaz, düşündürürdü. İktidar, düşüncenin bağırmaktan daha yıkıcı olduğunu fark ettiğinde ceza hazırdı: Ağız kapatılmayacak, görünür kılınacaktı.

Ustalar, hatibin yüzüne altından bir kafes döktü. Ne susturmak için ne de cezalandırmak için—sözün değerini artırmak için. Altın, yasaklanan her cümlenin bedeliydi. Kafes gözleri örttü; çünkü iktidar en çok bakıştan korkar. Dudaklar serbest kaldı; çünkü kimse artık dinlemiyordu. Böylece heykel doğdu: Sesi olmayan ama pahalı bir sessizlik.

Zamanla şehir değişti. Meydanlar doldu, kanunlar yenilendi. Ama Aurea Taciturnitas yerinde kaldı. Önünden geçenler altına bakıp hayran oldu, yüzün ifadesini kaçırdı. İşte heykelin gücü buradaydı: İnsanlara, süslenen sessizliğin gerçeği nasıl örttüğünü öğretmek. Eski bir notta şu yazılıydı: “Altın susturmaz; dikkat dağıtır.” Bu yüzden heykel tapınaklara değil, karar masalarının yakınına kondu. Orada, konuşmanın bedelini ödemeye hazır olanlara hâlâ aynı soruyu sorar: Hakikat pahalıysa, ödemeyi kim yapar?